Klapbanden en decadentie

De twee werkweek Johannesburg zat propvol met afspraken van de studenten. Zelf was ik weer bijna iedere dag op pad om een afspraak mee te begeleiden. Het mooiste hiervan blijft dat je op zoveel verschillende en uiteenlopende plekken komt en zoveel meer van de stad en de mensen meekrijgt dan wanneer je puur als toerist de stad verkent.

Zo ben ik terecht gekomen in Pretoria bij het Public Hospital, de indruk hiervan was erg grauw en deprimerend. Ondanks dat het gebouw pas tien jaar in gebruik was, leek op een ziekenhuis uit de jaren zestig. We waren er voor de afspraak van Hedwig om een project te bekijken van airco en luchtsystemen. Toen de man waarmee wij een afspraak hadden bepaalde essentiele onderdelen wilde laten zien, bleken deze niet aanwezig. Op zich apart, zeker in een ziekenhuis, zijn reactie: ‘but it works’. Dat is eigenlijk met alles hier, preventief onderhoud is niet aan de Zuid-Afrikanen besteed, ze wachten tot het kapot gaat en dan wordt het vervangen. Naast verschillende campussen van de Universiteit van Pretoria ook nog met Anouk op een estate park terecht gekomen. Dit zijn exclusieve afgeschermde gebieden waar hele rijke mensen een veel te groot huis hebben. Bij binnenkomst moest ik eigenlijk mijn ID-nummer en vingerafdruk afstaan, zodat dit direct bij het ministerie van Home Affairs gecheckt kon worden. Omdat ik gewoon wat willekeurige cijfertjes opgaf en uiteraard geen Zuid-Afrikaan ben werkte dit natuurlijk niet. Na uitgelegd te hebben dat we uit Nederland kwamen was het kenteken van de huurauto en een handtekening ook voldoende om het park te betreden. Hier wonen onder andere Zuid-Afrikaanse ministers, zangers, voetballers etc. De reden voor dit bezoek was dat de opdrachtgever bij deze opdracht een soortgelijk iets wil gaan opzetten in Kaapstad, kom ik later op terug .
De huurautootjes hebben prima dienst gedaan, alle drie hebben ze zeker 500 km afgelegd. Het enige wat we er aan miste was airco, elektrische ramen, centrale vergrendeling, stuurbekrachtiging, ruimte, vermogen.

Halverwege de week kregen we het bericht door uit Nederland dat Hans, een van de twee nieuwe docenten, niet naar Zuid-Afrka kon afreizen vanwege een longonsteking. Na een spoedberaad met de commissie en Peter, de andere nieuwe docent die zou komen, hebben we besloten de laatste twee weken maar met een docent verder te gaan. Afgelopen vrijdag mochten we alleen Peter begroeten in Johannesburg en hebben we zondag afscheid genomen van docenten Ellen en Petra. Petra is inmiddels terug in Nederland en Ellen gaat twee weken aapjes verzorgen bij het Krugerpark en vliegt over twee weken met ons terug naar Nederland.

Zaterdag hebben we met onze, tijdelijk iets grotere groep, een tour gedaan door Soweto en het Apartheidsmuseum bezocht. Bij Soweto had ik echt het idee een grote sloppenwijk te bezoeken. Deze stukken waren er ook zeker, met krotjes en zonder elektriciteit of stromend water, maar er stonden ook grote gewone huizen. Veel Zuid-Afrikanen die zijn opgegroeid in Soweto en later wel goed terecht zijn gekomen kiezen er toch voor om in Soweto te blijven wonen. Uit historisch oogpunt heeft Soweto een belangrijke rol gespeeld in de opstand tegen de Apartheid. Studentenprotesten tegen Afrikaans als opleidingstaal en een beperkte (achtergestelde) opleiding voor zwarten hebben hier plaatsgevonden. Het is heel indrukwekkend om alle verhalen en beelden uit die tijd te zien. Het is gepaard gegaan met zoveel strijd, doden en conflicten. Ook vreemd is het dan om vast te stellen hoe weinig wij er van op de hoogte zijn terwijl het zo diep zit bij de Zuid-Afrikanen. Foto’s van deze dag zijn er niet veel, want het heeft vrijwel de hele dag geregend.

Zaterdagavond waren we uitgenodigd voor een Bring & Braai bij een stagiair van Sanec (de NL-ZA kamer van Koophandel). Typisch Zuid-Afrikaans, zelf vlees en drank meenemen en een feestje bouwen. Een wonder dat onze taxi het gevonden had. Uiteindelijk arriveerden we ruim een half uur later dan de rest van de groep die wel in taxi’s zaten die wisten waar ze moesten zijn. Maar met het stratenboek op de achterbank is het toch gelukt. De avond zelf moest even op gang komen, maar uiteindelijk was het toch een leuke avond. Mede dankzij het feit dat sommige Time’ers het nodig vonden het zwembad uit te proberen met kleren aan (en telefoons op zak).

Zondag was voor ons deel van de groep (Anton, Tim, Ellen, Anouk, Peter, Eefje en ik) de laatste dag in Johannesburg. Een drukke dag die begon met individuele gesprekjes met de studenten, docenten en commissie. Daarna snel koffer inpakken en om half drie richting vliegveld voor onze vlucht naar Kaapstad. Onze transferbus was mooi op tijd (een kwartier te vroeg zelfs), lastiger was het om alle koffers en zeven mensen erin te krijgen. Het was nog niks met wat ons daarna te wachten stond; midden op de snelweg, zo’n 20 km voor het vliegveld een lekke band! In het begin geen paniek, netjes de vluchtstrook op, de mannen het busje uit en even een bandje verwisselen. Een probleem: onze chauf had geen reservewiel bij… Dus… sta je dan, tussen Johannesburg en het vliegveld, auto vol met mensen en bagage en zo ruim in de tijd zaten we nu ook niet meer. Ondanks dat het binnenlandse vlucht betrof hadden we tot uiterlijk 16.30 om in te checken en het was inmiddels 15.30. Onze chauf heeft terplekke een hartprobleem ontwikkeld, druk bellend met twee telefoons om nieuw vervoer te regelen. Erg efficiënt ging dit niet omdat het contact met de nieuwe bus liep via het kantoor. Uiteindelijk kreeg ik de telefoon in m’n hand gedrukt met het vrouwtje van het kantoor die mij verzekerde dat we om 16.00 op het vliegveld zouden zijn. Op zich was dat al erg ambitieus omdat het nog twintig minuten was naar het vliegveld, het nieuwe busje uit het centrum van Johannesburg moest komen en het inmiddels 15.30 was geweest. Uiteindelijk toch maar de keuze gemaakt om te vertrouwen op hetgeen beloofd werd omdat zelf taxi’s bellen minstens op dezelfde wachttijd zou neerkomen en we dan bovendien drie taxi’s zouden moeten hebben. Verkeerde keuze want uiteindelijk kwam het vervangend vervoer pas om 16.00. En het was bovendien niet de ‘coach’ waar de chauf het steeds over had, maar een mini-MPV met hooguit plek voor vier personen en koffers. Snel hebben Eefje en ik de keuze gemaakt om Anouk, Tim en Peter alvast met Eefje en alle paspoorten naar het vliegveld te laten vertrekken en dat ik met Anton en Ellen zou wachten op een tweede auto. Ondertussen had ik de luchtvaartmaatschappij al gebeld met de vraag of het mogelijk was om de checkin vijf tot tien minuten langer open te houden omdat dat net de marge zou zijn die we nodig hadden. Ze konden me niks garanderen maar zouden het doorgegen. Uiteindelijk kregen we al snel een telefoontje uit de auto die al op weg was dat het plan was om de eerste vier af te zetten op het vliegveld en daarna terug zou komen om ons op te halen. Omdat het inmiddels 16.00 u was geweest, het twintig minuten naar het vliegveld was, was het simpele rekensom dat het nooit zou lukken om ons drie ook nog voor de sluiting van de checkin om 16.30u op het vliegveld te krijgen. Toen zelf maar de keuze gemaakt om alsnog een taxi te laten komen om ons drieen op de pikken op lokatie vluchtstrook. Onze chauf was de wanhoop nabij, want hij maakte zich vooral zorgen om het feit dat er nog betaald moest worden. Onze huistaxi’s van Rose hebben inmiddels de heldenstatus verworven, want ondanks dat onze transfer-chauf ruzieend aan de telefoon onze lokatie doorgaf was er binnen tien minuten een taxi om ons naar het vliegveld te brengen. Tijdstip inmiddels: 16.20. Een voordeel volgens onze nieuwe taxichauffeur was het nog maar tien minuten tot een kwartier naar vliegveld. Onze chauf die we achterlieten wilde toch echt nog wel even weten wie er ging betalen, ja daaag!
Het vliegveld bleek inderdaad haalbaar in minder dan een kwartier, mede dankzij de lege snelwegen op zondagmiddag, op ieder andere dag was het sowieso een kansloze missie geworden. Uiteindelijk tikten de minuten weg en waren we net na half vijf op het vliegveld. Eefje had gelukkig al iedereen kunnen inchecken dus was het alleen wachten op de bagage van ons. Toen we weer herenigd waren in rij voor de checkin de fijne mededeling: Flight delayed! Had dat even eerder doorgeven, had ze een half uur eerder nog aan de telefoon!
Dus met een vertraging van bijna anderhalf uur waren we uiteindelijk ruim op tijd, waardoor we ook nog tijd hadden om nog even een broodje te gaan halen. De vlucht zelf was prima (ongeveer twee uur vliegen en ongeveer evenlang geslapen ).

In Kaapstad was het tijd voor de volgende verbazing van de dag al was deze van heel andere orde! In de drie dagen die wij voor de groep uit gereisd zijn naar Kaapstad verblijven we in de Lodge van een van onze opdrachtgevers (drie opdrachten!) omdat deze midden in het gebied staat waar de opdrachten om draaien. En wat voor een lodge! Stel je het meest luxueuze voor dat je kunt bedenken en vermenigvuldig dat met tien. Midden in de bergen (natuurgebied), met uitzicht op de baai onder Kaapstad. Vanuit alle kamers is het uitzicht magnifiek. Peter ligt in de honeymoon-suite, Anton & Tim en Anouk & Ellen hebben kamers direct aan het terras en zwembad en Eefje en ik hebben de complete bovenverdieping tot onze beschikking. Deze bestaat uit een woonkamer met open haard, grote keuken, twee balkonnen, balzaal van een slaapkamer met glas van pafond tot grond om niets van het uitzicht te hoeven missen (erg leuk bij zonsopkomst ), riante badkamer met dubbele wastafel, grote douche en inloopkast. Lijkt mij dat de nieuwe TIME-standaard is gezet . Na aankomst stond er nog een late-night dinner op ons te wachten, wat in feite ook goed doorkon als kerstdiner. Vanmorgen het ontbijt liet zich dan weer het beste omschrijven als paas-ontbijt. Drie dagen, het is wel door te komen. Al deze decadentie zorgde in eerste instantie ook voor wat ongemakkelijke momenten, zo was onze gastvrouw duidelijk wat chiquere gasten gewend dan een groep studenten

Vandaag meteen met de opdrachtgever en zijn mensen het gebied verkent en gesprekken gevoerd, wat het is natuurlijk ook puur zakelijk noodzakelijk dat we nu op deze lokatie zitten. Kan nog wel veeeeel meer erover vertellen maar de foto’s spreken voor zich: http://picasaweb.google.nl/maarten.cuypers  Compleet met klapband .