Na een paar dagen relaxen was het tijd om wat actiefs te doen. We verzamelden vroeg in de ochtend in kamer 101, om een tour te doen langs verschillende wijnboeren in de omgeving. Iedereen was enthousiast toen we opgehaald werden door 2 busjes. Dat enthousiasme was bij sommige gelijk verdwenen toen zij zagen dat er achter de busjes aanhangers stonden vol met mountainbikes. Eefje had ons verteld dat we maar een klein stukje zouden moeten fietsen! Maar wat bleek het werd een tocht van 16 kilometers, berg op en berg af. Dus bij de meesten zakte de moed in de schoenen. Nadat de jongens al fanatiek op hun fiets waren gesprongen besloten de vrouwen toch op de fiets te stappen, waarschijnlijk met de enige reden om de aangekomen grammetjes er weer af te fietsen. Na ongeveer een half uur fietsbanden oppompen en zadels goed zetten konden we op pad. Het was een hele leuke en bovenal ook zeer mooie tocht met prachtige uitzichten! Daarnaast was het ook een redelijk zware tocht! Vooral de laatste kilometers waren zwaar omdat we continu vals plat omhoog aan het fietsen waren. Jasper mocht de gele trui aantrekken na deze tour, de achtervolgers volgde op enkele seconden. De roze trui ging naar Ellen, ze was tenslotte als eerste aan de finish van de dames. De rode lantaarn heeft Anton binnen gesleept, hij vond het wel bij zijn haar passen was zijn conclusie. Na het fietsen mochten we dan eindelijk aan de wijnproeverij beginnen. De ene was wat lekkerder dan de ander, maar de wijntjes zorgden in ieder geval voor de nodige gezelligheid en flauwe opmerkingen! Na in totaal 16 wijntjes geproefd te hebben was iedereen al lekker aangeschoten en werd er besloten om terug naar het hotel te gaan. Na te hebben uitgerust van de toer gingen we naar club Hemisphere, dit is een club op de bovenste verdieping (verdieping 31) van een flatgebouw. Wat een prachtig uitzicht hadden we daar! Al had niet iedereen daar interesse in omdat sommige het nodig vonden direct naar de bar te gaan en flink aan de springbokkies te gaan. Dit was heel erg gezellig tot dat de man met de hamer zich had gemeld! Hij had zijn eerste slachtoffer gesignaleerd en met een klap naar huis gestuurd. Daarna hoefde hij gelukkig niet meer in te grijpen. Door de vele wijntjes in de middag was het een zeer geslaagde avond geworden met erg lekkere muziek en veel gedans.
De dag daarna moesten we ondanks de kater weer vroeg uit bed. Vandaag zouden we namelijk naar Kaap de Goede Hoop gaan. We vertrokken met 2 huurauto’s en 1 huurbusje in de richting van het meest zuidelijke puntje van Zuid-Afrika (althans, dat zeggen ze hier. Geografisch gezien in het onzin, maarja we doen gewoon even leuk mee). De tocht op zich was al de moeite waard want we kwamen mooi uitzicht na mooi uitzicht tegen. We reden langs de kust waar pinguïns zouden moeten zitten dus daar zijn we ook gestopt. Iedereen heeft van pinguins het idee dat ze zich op Antarctica bevinden, maar schijnbaar ligt Zuid-Afrika ook zuidelijk genoeg voor onze waggelende vrienden. Dus iedereen de auto uit en op zoek naar de pinguins. Zakelijk als ze zijn, hebben de Zuid-Afrikanen het punt waar de meeste pinguins zitten omringd met een hek en toegangspoortjes. Dus na een klein bedrag betaald te hebben, konden we eindelijk op jacht (lees: zoek) naar pinguins. Na een stukje lopen zaten ze daar, de belhamels. De meeste vrij dicht langs het pad, te genieten van de zon. Ze bewogen nauwelijks, maar nog net genoeg om te zien dat het geen opgezette beesten waren. Oke, pinguins gezien, kastje dicht. Het was inmiddels aardig dicht bij lunchtijd gekomen dus iedereen ging de auto’s weer in waarna we naar een restaurant gingen om te lunchen. Na de lunch was het weer tijd om verder te rijden naar het zuiden. De rit door het natuurpark bij Kaap de Goede Hoop was adembenemend. De rotsen werden steeds steiler, en op een gegeven moment moesten we te voet verder. Voor het meest zuidelijke punt, moesten we een kleine kilometer de berg op lopen. We merkten toen al dat de wind behoorlijk begon op de steken. En het schijnt dat als het waait in Kaapstad, dat het dan een slechte dag is, hoe warm en zonnig het ook is. Wij hadden dus echt weer een ‘slechte’ dag uitgekozen. Met elke stap die we zetten, ging de wind harder blazen, en natuurlijk hadden we wind tegen. We liepen aan de rand van een klif, dus we hadden geen bescherming van de wind. Uiteindelijk kwamen we aan bij een vuurtoren. Hier waaide het zo hard, dat het moeilijk was om recht te blijven staan. Vette pech dus voor alle dames die rokken aan hadden. Maar zelfs die dames vonden het uitzicht het waard. Aan de ene kant zag je alleen maar zee, als je je omdraaide zag je alleen maar bergen. Na een tijdje rond gelopen te hebben, bleek dat je nog verder naar de rand van de bergen kon. Ondanks het bordje “1.5 hour return walk” zijn we toch even gaan kijken hoe ver je kon komen. Na een kwartier (en geen 3 kwartier) lopen, kwamen we bij het bordje “end of trail”. Je stond hier op het uiterste puntje van de berg. Je moest je wel vasthouden, anders werd je van de berg geblazen door de hardste wind die ik ooit heb meegemaakt. Na een tijdje genoten te hebben van de wind en het uitzicht liepen we weer terug naar de auto’s. Deze keer berg af en wind mee. Lekker uitgewaaid gingen we weer op weg. Op de terugweg keek weer iedereen zn ogen uit naar al het moois dat we tegen kwamen. We gingen eten in een restaurant aan het strand. En omdat we vlak voor zonsondergang aankwamen bij het restaurant, leek het ons een leuk idee om de zon in de zoute zee te zien zakken. Dus wij het strand op. Maar omdat het zo hard waaide, leek het of onze kuiten gezandstraald werden. Bij elke windvlaag hoorde je weer mensen schreeuwen omdat het gevoel hadden dat er spelden op hun onderbenen afgeschoten werden.
Al met al was het een van de mooiste dingen die ik heb gezien. Ondanks de wind. Nee, mede dankzij de wind.
Kamer 101
Mooi verhaal jongens, van kamer 101
Mis het nu al!