Ajax Cape town werd aangedaan, de voetbalclub. Het stadion zat praktisch leeg, maar de paar honderd man die een vuvuzela hadden meegnomen lieten goed van zich horen. Oorverdovend lawaai in het stadion van een paar toeters.Ze zijn dan ook verboden met het WK, omdat de commentatoren hun werk niet meer kunnen doen door het oorverdovende lawaai. De wedstrijd was o.k, maar niet meer dan dat. Er is dus genoeg te doen voor Foppe. De mascotte riep ook nog om de 4 minuten: ‘URBAN WARRIORS WHAT’S YOUR PROFFESION?’ Waarop iedereen in het stadion reageerde:’ ah-hoe, ah-hoe, ah-hoe!’ Het was wel een leuke ervaring en als cadeautje kregen een paar van ons ook nog een mooie vlag om mee te nemen.

Om als groep op een feestelijke manier af te sluiten hadden we een catamaran gehuurd op vrijdag om lekker te braaien ( BBQ-en) en heerlijk de zee op te gaan. Na een kwartier werden we al verrast door dolfijnen en zeehonden, en kwamen wat zeeotters kijken hoe het met onze braaikunsten gesteld was. Ondanks dat het water van de zee 13 graden was moest onze eigen Ajax, Matthijs, het even testen en sprong erin. De rest van deze avond had deze jongen het aardig koud en werd er weinig ge-ah-hoe-d door deze mythische held in-spe.

De hoofdafsluiter voor velen was het shark cage diven. In een grote kooi gewapend met duikbril en wet-suit tegen het koude water gingen de meesten van ons met haaien duiken. Dit was toch wel heel apart. De mensenhaai, of Carcharodon carcharias, was echt een angstaanjagend dier en gewapend tot de tanden. Zittend in de kooi zagen wij deze haai ( en soms meerdere haaien tegelijk) voorbij zwemmen op wel 10 cm van ons vandaan. Het was machtig, spannend en een beetje eng, maar vooral supervet! De tonijn had die middag zin in een stukje Anouk en Anouk schrok ook behoor lijk toen er een tonijn op haar hoofd zat!

Voordat we het melancholische vliegtuig naar huis namen zijn we nog naar de Tafelberg geweest. Kaapstad ligt op een geweldig mooie plek. Je kunt het je niet voorstellen. Een stad aan meerdere geweldig mooie baaien met in het midden een mooie berg. Een pittoresk plaatje!
Maar wat een land, zo mooi als Kaap stad is, zo moeilijk zijn de town ships en het platteland. Zo goed als het gaat met Zuid-Afrika, zo arm is het nog steeds. Wij hebben een super ervaring gehad en hebben een klein beetje mogen proeven van de Afrikaanse spirit en ubuntu. Een vrolijk en kleurrijk volk waar nog veel problemen overwonnen moeten worden. Wij hebben geprobeerd om op kleine schaal het land voor te bereiden op de toekomst en hopelijk hebben we daarmee het land geholpen met ons

‘ondersoek in die toekoms’

Dit was TIME 2009 en weer gaan van ons laten horen in 2010!

Groet               Felix

Mocht je de tijd kunnen vrij maken voor een dergelijk project, dan moet je die grijpen. Voor deze commissie zul je heel veel moeten samenwerken met studenten, bedrijven en organisaties, en daardoor een geweldige persoonlijke ontwikkeling doormaken. Ook biedt TIME de commissieleden de kans hun horizon te verbreden. Studenten leren een andere cultuur kennen op een manier die voor toeristen niet is weggelegd. Doordat je een andere ingang hebt in een het buitenland leer je veel meer kanten van het land en de mensen kennen en bouw je je netwerk gigantisch uit. Natuurlijk moet je voor deze commissie tijd vrij maken, en moet je het financieel rond kunnen krijgen, maar dat is het allemaal waard. Het staat heel mooi op je cv, en je hebt een absolute toptijd!

Meer informatie kun je vinden op www.asset-matilburg.nl

De dag daarna moesten we ondanks de kater weer vroeg uit bed. Vandaag zouden we namelijk naar Kaap de Goede Hoop gaan. We vertrokken met 2 huurauto’s en 1 huurbusje in de richting van het meest zuidelijke puntje van Zuid-Afrika (althans, dat zeggen ze hier. Geografisch gezien in het onzin, maarja we doen gewoon even leuk mee). De tocht op zich was al de moeite waard want we kwamen mooi uitzicht na mooi uitzicht tegen. We reden langs de kust waar pinguïns zouden moeten zitten dus daar zijn we ook gestopt. Iedereen heeft van pinguins het idee dat ze zich op Antarctica bevinden, maar schijnbaar ligt Zuid-Afrika ook zuidelijk genoeg voor onze waggelende vrienden. Dus iedereen de auto uit en op zoek naar de pinguins. Zakelijk als ze zijn, hebben de Zuid-Afrikanen het punt waar de meeste pinguins zitten omringd met een hek en toegangspoortjes. Dus na een klein bedrag betaald te hebben, konden we eindelijk op jacht (lees: zoek) naar pinguins. Na een stukje lopen zaten ze daar, de belhamels. De meeste vrij dicht langs het pad, te genieten van de zon. Ze bewogen nauwelijks, maar nog net genoeg om te zien dat het geen opgezette beesten waren. Oke, pinguins gezien, kastje dicht. Het was inmiddels aardig dicht bij lunchtijd gekomen dus iedereen ging de auto’s weer in waarna we naar een restaurant gingen om te lunchen. Na de lunch was het weer tijd om verder te rijden naar het zuiden. De rit door het natuurpark bij Kaap de Goede Hoop was adembenemend. De rotsen werden steeds steiler, en op een gegeven moment moesten we te voet verder. Voor het meest zuidelijke punt, moesten we een kleine kilometer de berg op lopen. We merkten toen al dat de wind behoorlijk begon op de steken. En het schijnt dat als het waait in Kaapstad, dat het dan een slechte dag is, hoe warm en zonnig het ook is. Wij hadden dus echt weer een ‘slechte’ dag uitgekozen. Met elke stap die we zetten, ging de wind harder blazen, en natuurlijk hadden we wind tegen. We liepen aan de rand van een klif, dus we hadden geen bescherming van de wind. Uiteindelijk kwamen we aan bij een vuurtoren. Hier waaide het zo hard, dat het moeilijk was om recht te blijven staan. Vette pech dus voor alle dames die rokken aan hadden. Maar zelfs die dames vonden het uitzicht het waard. Aan de ene kant zag je alleen maar zee, als je je omdraaide zag je alleen maar bergen. Na een tijdje rond gelopen te hebben, bleek dat je nog verder naar de rand van de bergen kon. Ondanks het bordje “1.5 hour return walk” zijn we toch even gaan kijken hoe ver je kon komen. Na een kwartier (en geen 3 kwartier) lopen, kwamen we bij het bordje “end of trail”. Je stond hier op het uiterste puntje van de berg. Je moest je wel vasthouden, anders werd je van de berg geblazen door de hardste wind die ik ooit heb meegemaakt. Na een tijdje genoten te hebben van de wind en het uitzicht liepen we weer terug naar de auto’s. Deze keer berg af en wind mee. Lekker uitgewaaid gingen we weer op weg. Op de terugweg keek weer iedereen zn ogen uit naar al het moois dat we tegen kwamen. We gingen eten in een restaurant aan het strand. En omdat we vlak voor zonsondergang aankwamen bij het restaurant, leek het ons een leuk idee om de zon in de zoute zee te zien zakken. Dus wij het strand op. Maar omdat het zo hard waaide, leek het of onze kuiten gezandstraald werden. Bij elke windvlaag hoorde je weer mensen schreeuwen omdat het gevoel hadden dat er spelden op hun onderbenen afgeschoten werden.

Al met al was het een van de mooiste dingen die ik heb gezien. Ondanks de wind. Nee, mede dankzij de wind.

Kamer 101

Foto’s op http://picasaweb.google.nl/maarten.cuypers

Zo ben ik terecht gekomen in Pretoria bij het Public Hospital, de indruk hiervan was erg grauw en deprimerend. Ondanks dat het gebouw pas tien jaar in gebruik was, leek op een ziekenhuis uit de jaren zestig. We waren er voor de afspraak van Hedwig om een project te bekijken van airco en luchtsystemen. Toen de man waarmee wij een afspraak hadden bepaalde essentiele onderdelen wilde laten zien, bleken deze niet aanwezig. Op zich apart, zeker in een ziekenhuis, zijn reactie: ‘but it works’. Dat is eigenlijk met alles hier, preventief onderhoud is niet aan de Zuid-Afrikanen besteed, ze wachten tot het kapot gaat en dan wordt het vervangen. Naast verschillende campussen van de Universiteit van Pretoria ook nog met Anouk op een estate park terecht gekomen. Dit zijn exclusieve afgeschermde gebieden waar hele rijke mensen een veel te groot huis hebben. Bij binnenkomst moest ik eigenlijk mijn ID-nummer en vingerafdruk afstaan, zodat dit direct bij het ministerie van Home Affairs gecheckt kon worden. Omdat ik gewoon wat willekeurige cijfertjes opgaf en uiteraard geen Zuid-Afrikaan ben werkte dit natuurlijk niet. Na uitgelegd te hebben dat we uit Nederland kwamen was het kenteken van de huurauto en een handtekening ook voldoende om het park te betreden. Hier wonen onder andere Zuid-Afrikaanse ministers, zangers, voetballers etc. De reden voor dit bezoek was dat de opdrachtgever bij deze opdracht een soortgelijk iets wil gaan opzetten in Kaapstad, kom ik later op terug .
De huurautootjes hebben prima dienst gedaan, alle drie hebben ze zeker 500 km afgelegd. Het enige wat we er aan miste was airco, elektrische ramen, centrale vergrendeling, stuurbekrachtiging, ruimte, vermogen.

Halverwege de week kregen we het bericht door uit Nederland dat Hans, een van de twee nieuwe docenten, niet naar Zuid-Afrka kon afreizen vanwege een longonsteking. Na een spoedberaad met de commissie en Peter, de andere nieuwe docent die zou komen, hebben we besloten de laatste twee weken maar met een docent verder te gaan. Afgelopen vrijdag mochten we alleen Peter begroeten in Johannesburg en hebben we zondag afscheid genomen van docenten Ellen en Petra. Petra is inmiddels terug in Nederland en Ellen gaat twee weken aapjes verzorgen bij het Krugerpark en vliegt over twee weken met ons terug naar Nederland.

Zaterdag hebben we met onze, tijdelijk iets grotere groep, een tour gedaan door Soweto en het Apartheidsmuseum bezocht. Bij Soweto had ik echt het idee een grote sloppenwijk te bezoeken. Deze stukken waren er ook zeker, met krotjes en zonder elektriciteit of stromend water, maar er stonden ook grote gewone huizen. Veel Zuid-Afrikanen die zijn opgegroeid in Soweto en later wel goed terecht zijn gekomen kiezen er toch voor om in Soweto te blijven wonen. Uit historisch oogpunt heeft Soweto een belangrijke rol gespeeld in de opstand tegen de Apartheid. Studentenprotesten tegen Afrikaans als opleidingstaal en een beperkte (achtergestelde) opleiding voor zwarten hebben hier plaatsgevonden. Het is heel indrukwekkend om alle verhalen en beelden uit die tijd te zien. Het is gepaard gegaan met zoveel strijd, doden en conflicten. Ook vreemd is het dan om vast te stellen hoe weinig wij er van op de hoogte zijn terwijl het zo diep zit bij de Zuid-Afrikanen. Foto’s van deze dag zijn er niet veel, want het heeft vrijwel de hele dag geregend.

Zaterdagavond waren we uitgenodigd voor een Bring & Braai bij een stagiair van Sanec (de NL-ZA kamer van Koophandel). Typisch Zuid-Afrikaans, zelf vlees en drank meenemen en een feestje bouwen. Een wonder dat onze taxi het gevonden had. Uiteindelijk arriveerden we ruim een half uur later dan de rest van de groep die wel in taxi’s zaten die wisten waar ze moesten zijn. Maar met het stratenboek op de achterbank is het toch gelukt. De avond zelf moest even op gang komen, maar uiteindelijk was het toch een leuke avond. Mede dankzij het feit dat sommige Time’ers het nodig vonden het zwembad uit te proberen met kleren aan (en telefoons op zak).

Zondag was voor ons deel van de groep (Anton, Tim, Ellen, Anouk, Peter, Eefje en ik) de laatste dag in Johannesburg. Een drukke dag die begon met individuele gesprekjes met de studenten, docenten en commissie. Daarna snel koffer inpakken en om half drie richting vliegveld voor onze vlucht naar Kaapstad. Onze transferbus was mooi op tijd (een kwartier te vroeg zelfs), lastiger was het om alle koffers en zeven mensen erin te krijgen. Het was nog niks met wat ons daarna te wachten stond; midden op de snelweg, zo’n 20 km voor het vliegveld een lekke band! In het begin geen paniek, netjes de vluchtstrook op, de mannen het busje uit en even een bandje verwisselen. Een probleem: onze chauf had geen reservewiel bij… Dus… sta je dan, tussen Johannesburg en het vliegveld, auto vol met mensen en bagage en zo ruim in de tijd zaten we nu ook niet meer. Ondanks dat het binnenlandse vlucht betrof hadden we tot uiterlijk 16.30 om in te checken en het was inmiddels 15.30. Onze chauf heeft terplekke een hartprobleem ontwikkeld, druk bellend met twee telefoons om nieuw vervoer te regelen. Erg efficiënt ging dit niet omdat het contact met de nieuwe bus liep via het kantoor. Uiteindelijk kreeg ik de telefoon in m’n hand gedrukt met het vrouwtje van het kantoor die mij verzekerde dat we om 16.00 op het vliegveld zouden zijn. Op zich was dat al erg ambitieus omdat het nog twintig minuten was naar het vliegveld, het nieuwe busje uit het centrum van Johannesburg moest komen en het inmiddels 15.30 was geweest. Uiteindelijk toch maar de keuze gemaakt om te vertrouwen op hetgeen beloofd werd omdat zelf taxi’s bellen minstens op dezelfde wachttijd zou neerkomen en we dan bovendien drie taxi’s zouden moeten hebben. Verkeerde keuze want uiteindelijk kwam het vervangend vervoer pas om 16.00. En het was bovendien niet de ‘coach’ waar de chauf het steeds over had, maar een mini-MPV met hooguit plek voor vier personen en koffers. Snel hebben Eefje en ik de keuze gemaakt om Anouk, Tim en Peter alvast met Eefje en alle paspoorten naar het vliegveld te laten vertrekken en dat ik met Anton en Ellen zou wachten op een tweede auto. Ondertussen had ik de luchtvaartmaatschappij al gebeld met de vraag of het mogelijk was om de checkin vijf tot tien minuten langer open te houden omdat dat net de marge zou zijn die we nodig hadden. Ze konden me niks garanderen maar zouden het doorgegen. Uiteindelijk kregen we al snel een telefoontje uit de auto die al op weg was dat het plan was om de eerste vier af te zetten op het vliegveld en daarna terug zou komen om ons op te halen. Omdat het inmiddels 16.00 u was geweest, het twintig minuten naar het vliegveld was, was het simpele rekensom dat het nooit zou lukken om ons drie ook nog voor de sluiting van de checkin om 16.30u op het vliegveld te krijgen. Toen zelf maar de keuze gemaakt om alsnog een taxi te laten komen om ons drieen op de pikken op lokatie vluchtstrook. Onze chauf was de wanhoop nabij, want hij maakte zich vooral zorgen om het feit dat er nog betaald moest worden. Onze huistaxi’s van Rose hebben inmiddels de heldenstatus verworven, want ondanks dat onze transfer-chauf ruzieend aan de telefoon onze lokatie doorgaf was er binnen tien minuten een taxi om ons naar het vliegveld te brengen. Tijdstip inmiddels: 16.20. Een voordeel volgens onze nieuwe taxichauffeur was het nog maar tien minuten tot een kwartier naar vliegveld. Onze chauf die we achterlieten wilde toch echt nog wel even weten wie er ging betalen, ja daaag!
Het vliegveld bleek inderdaad haalbaar in minder dan een kwartier, mede dankzij de lege snelwegen op zondagmiddag, op ieder andere dag was het sowieso een kansloze missie geworden. Uiteindelijk tikten de minuten weg en waren we net na half vijf op het vliegveld. Eefje had gelukkig al iedereen kunnen inchecken dus was het alleen wachten op de bagage van ons. Toen we weer herenigd waren in rij voor de checkin de fijne mededeling: Flight delayed! Had dat even eerder doorgeven, had ze een half uur eerder nog aan de telefoon!
Dus met een vertraging van bijna anderhalf uur waren we uiteindelijk ruim op tijd, waardoor we ook nog tijd hadden om nog even een broodje te gaan halen. De vlucht zelf was prima (ongeveer twee uur vliegen en ongeveer evenlang geslapen ).

In Kaapstad was het tijd voor de volgende verbazing van de dag al was deze van heel andere orde! In de drie dagen die wij voor de groep uit gereisd zijn naar Kaapstad verblijven we in de Lodge van een van onze opdrachtgevers (drie opdrachten!) omdat deze midden in het gebied staat waar de opdrachten om draaien. En wat voor een lodge! Stel je het meest luxueuze voor dat je kunt bedenken en vermenigvuldig dat met tien. Midden in de bergen (natuurgebied), met uitzicht op de baai onder Kaapstad. Vanuit alle kamers is het uitzicht magnifiek. Peter ligt in de honeymoon-suite, Anton & Tim en Anouk & Ellen hebben kamers direct aan het terras en zwembad en Eefje en ik hebben de complete bovenverdieping tot onze beschikking. Deze bestaat uit een woonkamer met open haard, grote keuken, twee balkonnen, balzaal van een slaapkamer met glas van pafond tot grond om niets van het uitzicht te hoeven missen (erg leuk bij zonsopkomst ), riante badkamer met dubbele wastafel, grote douche en inloopkast. Lijkt mij dat de nieuwe TIME-standaard is gezet . Na aankomst stond er nog een late-night dinner op ons te wachten, wat in feite ook goed doorkon als kerstdiner. Vanmorgen het ontbijt liet zich dan weer het beste omschrijven als paas-ontbijt. Drie dagen, het is wel door te komen. Al deze decadentie zorgde in eerste instantie ook voor wat ongemakkelijke momenten, zo was onze gastvrouw duidelijk wat chiquere gasten gewend dan een groep studenten

Vandaag meteen met de opdrachtgever en zijn mensen het gebied verkent en gesprekken gevoerd, wat het is natuurlijk ook puur zakelijk noodzakelijk dat we nu op deze lokatie zitten. Kan nog wel veeeeel meer erover vertellen maar de foto’s spreken voor zich: http://picasaweb.google.nl/maarten.cuypers  Compleet met klapband .

Momenteel zit ik alweer een week in Zuid-Afrika en zojuist ben ik terug gekomen uit het Kruger Park.
In één zin: ‘Moerse fokking mooi!’ Donder me fok, het was machtig!
Het waren twee geweldige dagen op safari. We brachten de nachten door in de Gecko Lodge, iets buiten het Kruger Park gelegen. Het welkomstcomité was fenomenaal. Een echte pijlgifkikker zat op de deur van onze kamer om ons welkom te heten. De sfeer was gezet. De volgende ochtend gingen we vroeg op pad. Met open busjes en een shotgun gingen we het machtige avontuur opzoeken. We hebben de koning van de jungle ‘bijna’ kunnen aanraken en midden in de jungle hebben we een heerlijke bush braai gehouden. Zeker een aanrader als je ooit nog eens hier in Zuid Afrika komt,

Tijdens onze safari kregen we echter wel twee keer pech aan onze auto… Daar stonden we dan midden in de levensgevaarlijke jungle met een lekke band. Op het moment dat onze gids de auto aan het repareren was, lieten de heldhaftige TIME-ers zich niet uit het veld slaan en gingen moedig eigenhandig te voet de jungle in om een plasje te plegen.. We beleefden echter de schrik van ons leven toen niet veel later een Black Mumba slang opdook, juist op de plaats waar we met onze hogedrukreinigers de bush bush bevochtigd hadden. De black mumba is een van de meest gevaarlijke slangen die Afrika kent. Één beet van dit beest zal je laten wensen om een whisky en een koele plaats in de schaduw. Namelijk, binnen no time zullen al je zenuwen uitgeschakeld worden en na 20 minuten zal je gevangen worden door de dood. De whisky is daarvoor lekker om als laatst geproefd te hebben en een lijk in de schaduw is beter dan een lijk in de zon, aldus onze gids. (hij was wel een beetje luguber).

Ondanks ons kleine avontuurlijke incidentje was de gehele big five present. Heel Zuid-Afrika is in de ban van de big five. Zo staan ze hier bijvoorbeeld afgebeeld op het briefgeld en is er geen souvenirshop te vinden die niets in het assortiment heeft van deze vijf bakbeesten. Het is erg bijzonder om ze alle vijf op je eerst safari te zien. We mogen van geluk spreken.

Ten eerste heeft het luipaard, de meest zeldzame van de five, zich twee keer laten zien. Één keer was ie zeer dichtbij. Op een afstand van 1,5 meter gaf ie een geweldige foto shoot weg. Met mooie kiekjes en zelfs een animerend filmpje waar hij net zijn prooi gevangen heeft, bezorgde hij ons zeker onvergetelijke momenten. (foto’s volgen spoedig). Naast het luipaard hebben we tussen verschillende kuddes olifanten gereden; wat een gigantische beesten zijn dat! Hoewel de kleintjes erg schattig zijn en zo nu en dan geholpen moeten worden door hun mama, zijn de grote oude bakbeesten oersterk. Om het lionking nummer ‘Een olifant loopt door ’ te quoten, moet ik jullie teleurstellen. De Afrikaanse olifant is namelijk erg lui. 18 uur per dag is hij aan het eten. Totaal eet hij 250 kg aan per dag…
Ten derde hebben we ook de neushoorn van dichtbij mogen aanschouwen. Hij stak voor onze bus de weg over. We moesten zeer stil zijn om niet op te vallen. Ik weet nu hoe de mensen in Jurassic Park zich gevoeld moeten hebben, in het shot met de T-rex die wel erg dichtbij kwam.
Ten vierde hebben we een buffelgroep langs zien komen. De buffel was de eerste van de big five die we zagen en tevens ook het minst indrukwekkend in mijn beleving.
Last ,but zeker not least, de leeuwenkoning himself. Helaas konden we niet echt heel erg in de buurt komen. Met een verrekijker was hij goed zichtbaar en erg mooi te aanschouwen. Zonder verrekijker was het enkel een klein beestje en zou ik hem zeker niet omschrijven als de King of all. Daarbij lag de luie donder ook nog eens een lekker middagdutje te doen. Goed, al met al, we hebben hem op de foto.

Naast de big five hebben we nog een breed scala aan andere jungle beesten gezien, wat te denken van de zebra’s (mannetjes zijn wit met zwarte strepen, vrouwtjes zwart met witte strepen, zien jullie het verschil?), de giraffes, nijlpaarden, Timon en Puma, velen (roof)vogels waaronder Zazu, Rafiki de baviaan, en niet te vergeten een hongerige hyena..

We zijn nu een week op pad en iedere dag is genieten hier. Vorige week zondag brachten we een bezoek aan Pretoria, de bloemenstad en de stad waar de bestuurlijke macht gevestigd is. Centraal figuur in de stad daar is Paul Kruger, prominent Boeren-leider in de opstand tegen het Britse bestuur en werd op 30 december 1880 president van de Zuid-Afrikaansche Republiek. Paul Kruger was om kort te zijn, een belangrijk man in de Zuid Afrikaanse geschiedenis. Daarom zijn we ook naar het museum geweest dat aan hem gewijd is en hebben we een groepspose bij zijn standbeeld gemaakt.

Door de week werd er hard gewerkt aan mijn ondersoek. Ik bedenk me net dat ik nog niet uitgelegd heb met wat voor ondersoek ik hier bezig ben en waarom ik eigenlijk in Zuid Afrika ben.
Ter verbetering van de kwaliteit van leven in het dorp Sir Lowry’s Pass heeft Dhr. Henk Maris als eigenaar, financier en initiator het project ‘Casa Maris’ opgestart. Het dorp Sir Lowry’s Pass is gelegen langs de snelweg N2, ongeveer vijftig kilometer buiten Kaapstad.
De bevolking bestaat uit ruim 2.000 huishoudens met een werkloosheidspercentage van meer dan 53%. Het opleidingsniveau in het dorp is extreem laag, 73 % van de bevolking heeft enkel lagere school gehad.

Door middel van het op te zetten Casa Maris eco estate, wordt getracht de kansen te verbeteren voor de bevolking in het gebied, welke als voorbeeld kan dienen voor de gehele West-kaap. Het project geeft een impuls aan de gehele (regionale) economie.
Het eco-landgoed zal waarschijnlijk gaan bestaan uit 400 woningen, in een omgeving waarin de oorspronkelijke natuur wordt hersteld. Onder andere door van de verkoop van bouwkavels en vervolgens een periodieke bijdrage in een trust wordt een constante financiering getroffen voor verbeteringsprojecten in Sir Lowy’s Pass. Hierbij valt te denken aan verbetering van onderwijs, huisvesting, sanitatie, veiligheid en werkgelegenheid.
De grote kracht van deze verbeteringstrajecten zit hem in het feit dat deze oplossingen duurzaam zijn met een blik op de lange termijn. Hierdoor zijn de financieringen een blijvende investering, wat de dorpelingen zicht geeft op een betere toekomst.

Casa Maris wil bij de ontwikkeling van het project zo veel mogelijk samenwerken met de lokale gemeenschap van Sir Lowry’s Pass, niet alleen door financiële ondersteuning maar ook met het creëren van werkgelegenheid.
Het eco-landgoed van Casa Maris beschikt over een eigen waterbron. Een belangrijke inkomstenbron en vorm van werkgelegenheid kan daarom worden geschapen met een bottelarij voor dit water. De locatie is geschikt voor een fabriek, de vergunningen zijn reeds verstrekt en de waterkwaliteit is geanalyseerd en voor Zuid Afrikaanse begrippen uitstekend gebleken. Het ontbreekt Casa Maris echter aan de kennis om de markt op een goede wijze te betreden. Wij (Tim en ik) zullen daarom de markt naar gebotteld markt in kaart brengen en meneer Maris voorzien van een stappenplan om de markt op een haalbare en winstgevende wijze te betreden.
Daartoe hebben we in de tussentijd al een aantal afspraken gehad met de Nederlandse Ambassade en de Nederlandse Kamer van Koophandel. Tevens hebben we een geweldige meeting gehad met de directeur van Afridizi Beverages, een potentiële concurrent. Evert Scholtz, een geweldige man die ons veel informatie gaf. Hij was met name trots op zijn eigen privé vliegtuig waarmee hij dagelijks boven Johannesburg en het Zuid Afrikaanse platteland vliegt.
Op weg naar deze afspraak crosten we door het hele Zuid Afrikaanse platteland. Het was echt zandweggetje, grindweggetje, gat in de weg.. Enorm gaaf was dat er onverwacht struisvogels van zeker 2 meter langs onze auto kwamen lopen. Tijdens onze meeting kregen we een enorm goed verzorgde lunch waarin we allerlei typische Zuid Afrikaanse hapjes leerden proeven.
Verder hebben we afspraken gehad met Nestlé (een van dé water leveranciers in Zuid Afrika), de brancheorganisatie SANBWA en een onderzoeksbureau welke al 30 jaar actief is in het onderzoeken van de Zuid-Afrikaanse water markt. We zijn hard op weg, krijgen al een aardig beeld van de markt en hebben al een hoop informatie verzameld, maar er is nog steeds veel werk te doen. Daarom staat de aankomende week weer vol met allerlei nuttige afspraken, avonturen en nieuwe belevenissen.

Een update (hopelijk met foto’s) over het Krugerpark afgelopen weekend volgt spoedig!

Woensdag 7 oktober

De wekker stond ook vandaag weer veel te vroeg, want we moesten bijtijds de huurauto’s op gaan halen. Taxi’s blijken namelijk in verhouding tot huurauto’s ontzettend duur te zijn en daarom gaan we de komende dagen gebruik maken van twee huurauto’s. Maarten, Matthijs, Marian en ik zaten om 8.00u al in de taxi richting de car rental. Na een half uurtje kregen we twee auto’s mee en mochten de mannen links achter het stuur plaats nemen. Dit was voor Maarten (waar ik naast zat met een megagrote plattegrond van Johannesburg) even wennen,met name het schakelen met links voelt onnatuurlijk. De terugrit verliep vlekkeloos, afgezien van een plots keermoment naar rechts (waar auto’s je ook rechts inhalen en dus zorgde dit voor veel getoeter). Verder had ik gelukkig voor het eerst een rustiger dagje. Ik hoefde niet mee op afspraken, dus kon ik rustig werken aan mijn TIME paper voor het vak International Orientation over de cultuurverschillen tussen Nederlanders en Zuid-Afrikanen. Deze cultuur maakt zoveel indruk op me dat ik daar nu al bladzijdes van vol kan typen! Samen met Marian heb ik alle afspraken van de studenten doorgenomen, zodat we een overzicht kunnen maken voor de komende dagen met de verdeling en tijden van huurauto’s en taxi’s. Het is een heel gepuzzel en kost tijd, maar tot nu toe is iedereen nog zonder kleerscheuren en netjes op tijd op zijn afspraak gekomen . Al zijn Maarten, Jaap en Lieke vandaag met de huurauto’s wel door een paar gure wijken gekomen waar ze toch even hun hart vasthielden. Dit is echt typisch voor Johannesburg, gevaarlijke wijken en wijken waar wij ons wel zonder zorgen voort kunnen bewegen wisselen elkaar om de haverklap af.
Er was gelukkig ook tijd voor een paar zonuurtjes, want met 30 graden (en het herfstweer in Nederland) kan ik natuurlijk niet de hele dag in de schaduw doorbrengen. Af en toe dommelde ik even in, omdat nachten van 6,5 uur voor mij toch echt te kort zijn. Het zwembad zorgt gelukkig voor heerlijke verkoeling,dus iedereen neemt af en toe een verfrissende duik. Zodra iedereen terug in het guesthouse was gingen we met taxi’s naar Nelson Mandela Square in Sandton. Op dit plein bevind zich een Zuid-Afrikaans restaurant, waar het dineren een belevenis op zich bleek te zijn. Het restaurant was helemaal in Afrikaanse stijl en het personeel liet ons onze handen wassen, maakten een gezichtsschildering en een man speelde gitaar Mijn maaltijd bestond uit springbok, erg apart om dit vlees te proeven. Het was een wat duurder avondje (voor Nederlandse begrippen nog prima te doen) maar het was zeker een belevenis. Iedereen was wel op, dus de meesten (waaronder ik) gingen terug naar het guesthouse om lekker te gaan slapen.

Donderdag 8 oktober

De dag begon alweer om 7.45u .. het wordt al bijna gewenning! Na het ontbijt wilde iedereen aan de slag met zijn onderzoek en ik wilde ook graag werken aan het afsprakenoverzicht, de paper etc maar helaas lag de elektriciteit, en dus ook internet eruit. Dit viel tegen, want tot ’s middags 17.00u had niemand internet en kon er dus weinig gedaan worden. Voor een aantal werd het dus een zon & zwembaddagje en anderen hadden nog een afspraak. Samen met Jaap en Lieke werd ik om 11.30u opgehaald door Anthony Jones, een van de Oce South Africa mannen. We hadden een afspraak met de hoogste bazen van Oce, en het was een nuttig gesprek. Zij hadden nog tips voor Lieke en Jaap en waren zeer benieuwd hoe ze hun onderzoek aan gaan pakken. We kregen ook nog een lunch aangeboden: pizza (gezond eten kennen ze hier helaas niet echt). Rond 2 uur waren we alweer terug bij het guesthouse, een meevaller! Omdat er nog steeds geen stroom was, gingen we bij de rest van de groep aan ons zwembad liggen waar je ver uitzicht hebt over Johannesburg. Toen besefte ik weer hoe heerlijk deze reis toch is.. Je leert ontzettend veel, maar er is ook tijd om van het land (o.a. het heerlijke weer en het uitzicht) te genieten. Een paar uurtjes zwemmen en zonnen vond niemand dan ook vervelend. Toen de zon onder ging, was het tijd voor een commissieoverleg. Er moest ontzettend veel geregeld worden m.b.t. tot al het vervoer, het Krugerpark en de week erop. Ondertussen werden in de keuken wraps klaargemaakt door Ellen Dreezens, Anouk en Lieke, zodat we rond half 7 aan konden vallen ’ S avonds was het tijd voor de evaluatieronde, ik liet iedereen aan het woord zodat iedereen de kans kreeg om tips en tops in groep te gooien. Daarnaast moesten er nog veel dingen naar de groep gecommuniceerd worden. Ook deze dag was vermoeiend geweest (mede door de warmte) en rond 0.00u had iedereen zijn bed weer opgezocht met in gedachten het weekend wat voor de boeg staat. Op de planning staat het Krugerpark, we zullen morgenmiddag naar dit grootste wildreservaat van Zuid-Afrika vertrekken, hier het weekend verblijven en hopelijk veel wild spotten!

Maar om bij het begin te beginnen. Na twee soepele vluchtjes, eerst in vijftig minuten van Schiphol naar Parijs, daarna in tien en een half uur van Parijs naar Johannesburg. Ook alle koffers bleken meegekomen te zijn. Bij de douane zijn we nog even getemperatuurd voor het geval iemand Mexicaanse griep onder de leden had (niet het geval overigens…). In plaats van bijkomen van een nachtvlucht hadden we maar meteen een citytour door Johannesburg geplant. We landde om 5.30, hadden oorspronkelijk de tour gepland voor 14.00, in Nederland was dit in overleg met de tourorganisator al vervroegd naar 10.00 omdat alles s middags gesloten zou zijn en een dag voor vertrek heeft onze tourguide het eenzijdig vervroegd naar 9.00. Waarschijnlijk kwam dit beter uit omdat de tour door hetzelfde bedrijf werd uitgevoerd als onze airporttransfer en het nu bijna in een moeite door kon. We hadden uiteindelijk nog een uurtje in ons guesthouse voor een snelle douche en een tweede ontbijtje van die dag. Toeristisch gezien is Johannesburg niet heel interessant. Als je je echter hebt verdiept in het verleden van het land, de cultuur, de mensen en vooral de apartheid is er voldoende te bezichtigen. Diverse musea maken de bizarre historie van de apartheid duidelijk. Indrukwekkender dan de isoleercel van Nelson Mandela en de ‘court’ waar hij veroordeeld is, kun je niet krijgen. Robbeneiland volgt overigens nog, over een paar weken in Kaapstad.

Zondag wederom een citytourtje, ditmaal in Pretoria. Omdat we vonden dat we het zelf net zo goed konden als een professionele gids zijn we onder leiding van onze voorzitter, alias tourguide, Sandra door Pretoria getrokken. De hoofdstad van Zuid-Afrika en de stad van Paul Kruger, mooie bomen en mooiere gebouwen dan in Johannesburg.
De dag erna hadden we met de groep als geheel onze eerste afspraak bij de Ambassade ook Pretoria, hier kregen we na afloop van de receptioniste de vraag waarom we naar het centrum van Pretoria wilden, toen we vroegen om een aantal taxi’s om te gaan lunchen. Het bleek toch niet geheel veilig om door het centrum van Pretoria te lopen. Gewapend met reisgidsen, plattegronden, fotocamera’s en zonnebrillen hadden we zondag toch geen moment het gevoel gehad dat het onveilig was. Aan het eind van de middag zelfs nog gerelaxed in een lokaal parkje.

Sowieso hebben we nog totaal niets meegekregen van criminaliteit of onveiligheid. We blijven natuurlijk op ons hoede, zeker ’s avonds, maar voor het geval iemand het idee heeft dat we direct overvallen worden als we een voet op straat zetten, dit is totaal niet het geval. We kunnen gewoon te voet naar het winkelcentrum vanuit ons guesthouse en restaurantjes en barretjes zijn vijf minuten met de taxi. Ons guesthouse ligt in een van de betere wijken van Johannesburg, pal naast het nationale broadcasting centre, zeg maar het Hilversum van Zuid-Afrika. Onze Tower Lodge dankt zijn naam dan ook aan de enorme zendmast die zowat in de achtertuin staat. Het guesthouse zelf is net (niet) klaar. Bij aankomst moest het zwembad nog gevuld worden en was de verf nog nat. Het draadloos internet bleek een grotere uitdaging, maar dat is inmiddels ook in orde. Iedere dag een prima ontbijtje, al dan niet met verse muffins.

De grootste uitdaging tot nu toe bestond echter uit het bemachtigen van 17 Zuid-Afrikaanse SIM-kaarten en dan vooral om deze werkend te krijgen. Tijdens de citytour op zaterdag hadden we in de eerste de beste supermarkt alle simkaarten ingeslagen voor 1 rand per stuk (net iets minder dan 10 cent). Echter bleek sinds juli een wet actief die telefoonproviders verplicht ook prepayklanten te registreren, compleet met paspoortkopie en adres. Op zich nog niet zo’n probleem; dit kon in de supermarkt en iedereen had een paspoort of een kopie bij. Alleen weigerde het registratiesysteem dienst vanwege een storing. Dan ’s middags maar even regelen dachten wij, dus samen met Matthijs en 17 paspoorten naar een winkel van de provider vlak bij ons guesthouse. Het systeem werkte weer en dus konden de simkaarten geactiveerd worden. Volgend probleem; ze wilden perse de mensen van wie de paspoorten waren ook in levende lijve zien en het was absoluut niet mogelijk om meerdere nummers op dezelfde naam te zetten. Uiteindelijk zijn dus alleen de nummers van Matthijs en mij zaterdag nog geactiveerd. Poging drie volgende de volgende dag in Pretoria, winkels genoeg van MTN (de provider) maar geen enkele was open of alleen ’s ochtends. Op zich niet zo vreemd, het was immers ook zondag. Maar met twee dagen zonder telefoon begonnen sommige onder ons toch al ontwenningsverschijnselen te vertonen en mede doordat maandag de eerste afspraken op het programma stonden begonnen sommigen ook serieus nerveus te worden.
De vierde poging was maandag na de afspraak bij de ambassade. Wederom een MTN-winkel gevonden, die open was en voorzien van een werkend registratiesysteem. Alleen toen we de resterende vijftien simkaarten op de balie gooide was ook bij deze medewerkster de paniek redelijk zichtbaar. Blijkbaar is het registreren van simkaarten geen dagelijks werk van ze. Gelukkig mochten we van haar wel meerdere nummers op een naam laten registreren, wat wel goed uitkwam want in het tempo waarmee ze alle namen met een vinger aan het intypen was, zou ze nu nog bezig zijn geweest. Het is dat het in Zuid-Afrika als onbeleefd wordt beschouwd om een toetsenbord onder iemand vingers weg te pakken als ie bezig is, maar anders… Natuurlijk ging het registreren ook hier niet vlekkeloos (verre van zelfs), alle simkaarten die wij gekocht hadden (en ook alles wat daar nog in de winkel hing), waren voorzien van een expiration date waarvoor ze uiterlijk geregistreerd moeten worden, uiteraard waren alle datums al lang verlopen, waardoor niet alle simkaarten nog geaccepteerd werden. Zowat alle vijftien kaarten zijn stuk voor stuk uitgetest of ze werkten. Uiteindelijk hebben we vijf simkaarten extra gratis erbij gekregen voor het geval er een paar toch niet zouden werken en vijf procent korting op het beltegoed. In totaal heeft dit alles weer zeker drie uur geduurd omdat daarna ook nog het systeem voor het maken van een bon voor het beltegoed er uit lag, maar het resultaat mocht er zijn, inmiddels kan iedereen volop bellen en sms’en met een Zuid-Afrikaansnummer. 

Buiten de telefoonfrustraties om beginnen ook de afspraken langzaam op gang te komen. Vandaag is de hele groep naar Sanec (Zuid-Afrikaans/Nederlandse kamer van koophandel) en zijn Eefje en ik in het guesthouse achtergebleven om de nodige dingen te regelen voor de komende dagen; vervoer (we gaan toch nu al, in ieder geval gedeeltelijk, de overstap maken naar huurauto’s), excursies, avondeten. Ondertussen wordt in het guesthouse rustig doorgeschilderd, hier en daar een hekje afgebroken en weer wat vastgelast. Maar het zwembad is inmiddels gevuld, de temperatuur vandaag gaat richting 25 tot 27 graden. Vanavond blijven we in het guesthouse voor het diner en staat dus eigenlijk vanzelfsprekend de eerste Zuid-Afrikaanse braai op het programma!

Kiekies (foto’s in t Afrikaans) moeten nog verzameld worden maar zullen ongetwijfeld volgen. Reacties zijn uiteraard welkom alleen heb ik gemerkt dat ik ze eerst moet goedkeuren voordat ze geplaatst worden, het kan daarom even duren voordat ze zichtbaar zijn!
Tot siens!

Reuzensprongen in E103

In de afgelopen maanden is ontzettend veel werk verricht door iedereen om te komen tot het moment waar we nu zijn, enkele dagen voor vertrek. Het is mooi te zien hoe de groep zich heeft ontwikkeld gedurende de afgelopen maanden. Vrijwel alle tien de studenten waren onbekenden voor elkaar, zorgvuldig geselecteerd door de commissie weliswaar, maar de echte ‘klik’ moest nog blijken. Inmiddels hebben de TIME’ers elkaar in de afgelopen tijd meer gezien dan hun eigen familie en is een hechte groep ontstaan, mede dankzij de etentjes, een kanodagje, een bowlingavond en op z’n tijd een feestje.

Grote stappen zijn ook genomen in professioneel opzicht. In april is gestart met niets, drie maanden later lagen er tien bedrijfsopdrachten op tafel van bedrijven die TIME een onderzoek in Zuid-Afrika willen laten verrichten. In deze crisistijd is dat op zich al een compliment waard. Zelfs onze toezichthoudende stichting hebben we nog even in de waan gelaten dat het er dit jaar écht niet in zat.

Met de bedrijfsopdrachten op zak hebben de studenten zich vanaf begin juli als ware consultants op hun eigen opdrachten gestort. Of het nu printers of bakstenen betreft, alle studenten zijn in de afgelopen maanden specialist geworden op hun specifieke onderzoeksterrein. Met een eigen opdracht kreeg ook iedereen een concreet beeld voor ogen van hoe de maand onderzoek in Zuid-Afrika eruit zou gaan zien. In de periode die volgde is veel tijd besteed aan de theoretische achtergrond van de onderzoeksopdracht en het plannen van bedrijfsafspraken in Zuid-Afrika.

Voor de commissie stond deze periode in het teken van het organiseren van de reis zelf. Onderhandelingen met diverse reisbureaus hebben er uiteindelijk toe geleid dat vrijwel alles geheel in eigen beheer is georganiseerd. Dit maakt het extra spannend wat er straks in Johannesburg, Durban en Kaapstad wordt aangetroffen… Ook aan de excursies voor de vrije weekenden is gedacht, één weekend is in ieder geval vergeven aan het Krugerpark, voor de andere weekend lopen de plannen uiteen van citytours tot sharke-cagediving!

Voetstappe in Suid-Afrika

De reis voor Zuid-Afrika zal sowieso een beleving op zich zijn.  Zuid-Afrika wordt ook wel omschreven als ‘wereld in één land’. Iedereen kent verhalen over het land en ze zijn niet allemaal even positief. Afgelopen week was er nog een reportage over Johannesburg op tv, met de veelzeggende titel: Stayin Alive in Jo’burg.

Het moment waarop iedereen een eigen oordeel kan gaan vormen is nu aangebroken, volgende week rond deze tijd zitten we in het vliegtuig naar Johannesburg. Een algemeen oordeel zal moeilijk zijn; elf officiële talen, negen grote Afrikaanse stammen en tal van andere bevolkingsgroepen, een land bovendien waar alle wereldreligies zijn vertegenwoordigd. Er zullen weinig landen op de wereld zijn waar de tegenstellingen zo groot zijn als in Zuid-Afrika. Een van de mooiste landen qua natuur, maar tegelijkertijd ook een land met één van de hoogste misdaadcijfers ter wereld. Een rijke cultuur en lange historie tegenover de schatting dat 1 op de 6 Zuid-Afrikanen is besmet met HIV/Aids en daarmee niet ouder zal worden dan 45 jaar. Het meest welvarende en ontwikkelde land op het Afrikaanse continent dat nog steeds worstelt met de gevolgen van de Apartheid. De townships tegenover de luxueuze vakantiehuizen van de Europeanen weerspiegelt het enorme verschil tussen arm en rijk. Het zijn al deze facetten die Zuid-Afrika maken tot een van de meest fascinerende landen ter wereld. Ruim driekwart jaar voor de start van het WK voetbal gaan wij de Oranje-invasie vooruit om te kijken hoe het er werkelijk aan toe gaat in Zuid-Afrika, verrassingen lijken gegarandeerd.

Een week voor vertrek is ook de tijd aangebroken om de laatste dingen te regelen. Veel kleine dingen vullen de checklist steeds weer aan, van wereldstekkers die toch beter in Zuid-Afrika aangeschaft kunnen worden tot het ophalen van een internationaal rijbewijs en de noodzakelijke simlock-vrije telefoons, headsets en voicerecorders.

Tijd om afscheid te nemen is er ook, aankomende dinsdag (29 september) vanaf 20.00 zullen alle TIME’ers bestaande uit studenten, commissie en docenten, op gepaste worden uitgezwaaid tijdens de borrel in Van Horen Zeggen. Een moment waar heel Asset | MA-Tilburg met smart op wacht. Naast de veelbelovende speeches die in voorbereiding zijn, kan  de MA vanaf volgende week eindelijk weer beschikken over alle drie haar kamers. Al sinds april is E103 omgedoopt tot exclusieve TIME-kamer, aangekleed met olifanten, inboorlingen, landkaart en een overdaad aan TIME-posters. 

De komende weken zullen afwisselend studenten en commissieleden een verslag verzorgen van onze Voetstappe in Suid-Afrika.